«Արուս Ոսկանյանը տիֆից չի մահացել, դերասանուհուն սպանել են»․aravot.am

Հավաստիացնում է արվեստաբան, ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ Սերգեյ Առաքելյանը

«Առավոտի» եւ Սերգեյ Առաքելյանի զրույցի «խոսուն վկան» մի լուսանկար է, որը տասնյակ տարիներ իր անձնական արխիվում է պահում արվեստաբանը։

Առանց մեկնաբանության ներկայացնում ենք մեր զրուցակցի պատմածը. «Ավետիք Իսահակյանը շատ է սիրել Սեւանա լիճը եւ առիթը բաց չի թողել վայելելու նրա հմայքը։ Ամեն անգամ այցի գնալիս Վարպետը սրտի ցավով նկատել է, թե ինչպես է կուրացող աչքի նման օրեցօր ճպռոտում մեր կապուտաչյա չքնաղ գեղեցկուհին։

Հերթական անգամ Իսահակյանն այնտեղ է եղել 1943թ. հուլիսին։ Այդժամ նրան տեսակցության են գնացել Սունդուկյանի անվան պետական թատրոնի դերասանուհիներ Արուս Ոսկանյանն ու Թամար Դեմուրյանը։ Ասածիս վկան այս լուսանկարն է։ Դերասանուհիների անակնկալ այցը շատ է ուրախացրել Վարպետին։ Մտերմիկ զրույցի պահին, հարմար առիթ որսալով, Արուս Ոսկանյանը բանաստեղծին զգուշացնում է, որ իրեն հանձնարարել են «հետեւել Իսահակյանին եւ տեղեկություններ հայտնել ուր հարկն է…»։

Միամիտ բանաստեղծը Արուսի ասածը պատմում է իր բարեկամ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր Վարագ Առաքելյանին։ Իսկ այդ «բարեկամը»՝ հավատարիմ իր դավանանքին, հասցնում է ուր հարկն է։ Այդ ամենից հետո հյուսվում է Արուս Ոսկանյանին պատժելու մի նողկալի ծրագիր. թատրոնի տնօրինությունից հայտնում են, որ Էջմիածնի շրջանի Աղավնատուն գյուղի կոլտնտեսականները ցանկանում են հանդիպել սիրված դերասանուհու հետ։ Արուսը սիրով ընդունում է առաջարկն ու մեկնում Աղավնատուն։ Երեկոն անցնում է ջերմ մթնոլորտում, կազմակերպվում է ճոխ հյուրասիրություն։ Այդ ամենից ոգեւորված՝ դերասանուհին Երեւան է վերադառնում ուրախ տրամադրությամբ, սակայն բարձր ջերմությամբ։ Հենց նույն օրը՝ 1943թ. հուլիսի 20-ին, կայծակնային արագությամբ տարածվում է 54-ամյա դերասանուհու անսպասելի մահվան լուրը։ Բժշկական եզրակացությունում այն ձեւակերպված է որպես բնական մահ, որն իբր առաջացել է թունավոր միջատի խայթոցից, որակվելով որպես «բծավոր տիֆ»։ Մինչդեռ դա կանխամտածված սպանություն էր։ Ի դեպ, ճշմարտությունը ոմանց հայտնի էր, բայց լռում էին։ Դե, հասկանալի է՝ զգուշանում էին…

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուր կայքում