Ի՞նչ է արել էդ մարդը՝ փող է շորթե՞լ, ավտոն առել է, տարել իր տուն, որ «Կամազը» պադավատ դարձնի՞

Գրող Լևոն Ջավախյանը ֆեյսբուքի իր էջում գրել է․«Կոռուպցիա… կոռուպցիա… Էս քանի օր է ընդդիմությունը բերանը փրփուր արած նույն բանն է ասում։ Ի՞նչ է պատահել. Հայկ Մարությանի ղեկավարած քաղաքապետարանին Կամազ ավտոմեքենաներ են նվիրաբերել՝ փոխարենը ակնկալելով այս կամ այն շինարարության համար թույլտվություն… Ընդդիմությունն իր համար գործ է գտել, զանգվածային մամուլի բոլոր միջոցներով կոկորդ են պատռում, ատամ են կրճտացնում… Վերջապես, ի՞նչ է արել էդ մարդը՝ փող է շորթե՞լ, ատկատ է արե՞լ, թե՞ պադկատ… Ավտոն առել է տարել իր տուն, որ Կամազը պադավատ դարձնի՞… Ի՞նչ է պատահել… Բա աղբահանության հարցը ո՞նց լուծեր, նախկինների նման դուստր ձեռնարկություն բացեր՝ էտ մեքենաներն իրենով աներ ու փող լվանա՞ր… Խիղճ չունեք, խի’ղճ, դուք միայն պարսավել գիտեք, մամուլի բոլոր միջոցներով ձեզ ցուցադրել գիտեք, նամանավանդ, որ լրատվության միջոցները մասսայաբար գնված են իսկական կոռուպցիայի կողմից, ձեզ էլ բան չի մնում, որ էրևուտքը լինեք, ժողովուրդը տեսնի, աշխարհը տեսնի, թե ինչքան արդար եք , ինչպես եք վիզ դրած պայքարում արատներ դեմ… Կգա ժամանակը ձեզ էլ կտեսնենք… Ախր, ծանր է արդարության գինը, ծանր է այն աթոռն, որ վրա նստած է պաշտոնյան, ավելի ծանր՝ քան Հիպոկրատի գլխարկը… Քանզի նստում են՝ մի մարդ են, վեր են կենում՝ մի այլ մարդ… Առայժմ այս մարդը նստած է, ոնց որ բանտում, օրն ի բուն նստած է նույն աթոռին և միևնույն բանն է ուզում. մի բան փոխել այս քաղաքում… Օրենքով չի անու՞մ, երևի միշտ չէ, որ անում է էնպես՝ ինչպես կուզենար։ Կյանքը գրված օրենքի դաշտ չէ և վերջ ի վերջո՝ ԱՄԵՆ ՃԻՇՏ ՉԷ, ՈՐ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈԻՆ Է… Դուք մի բան մտածեք, հանուն ինչի՞ է այդ մարդը գնում…Ձեր հայհոյանքներն ըմբոշխնելու՞… Ես դեռևս լավ բան չունեմ ասած նոր իշխանությունների հասցեին, այլ հակառակն, երբեմն կոպիտ կշտամբում եմ և այսուհետև էլ կքննադատեմ վատը տեսնելիս… Բայց կշռամբում և քննադատում եմ հոնքը սարքելու համար, այլ ոչ, որպեսզի աչքը փլվի… Հիմա կասեք, Լևոնը անցել է քծնանքի ժանրին։ Ո’չ, իմ միակ ժանրը պատմվածքն է , պաշտոնավայրս էլ վերնիսաժն է և միտում չունեմ այլ բարձրունքների, բայց սիրտս ցավում է, երբ թացն ու չորն իրար է խառնվում, վատ եմ զգում նաև, երբ վերևից հասարակությունը սև ու սպիտակ է երևում։ Կյանքը ծիրանագույն է, հագեցած լույսի բոլոր գույներով… գունեղ հայացքով նայեք աշխարհին, բոլորդ, ու ապրելն հեշտ կլինի Ձեր և Մեր համար…»։