Իրակա՞ն է «Յոթ վերք» եկեղեցում խաչի փոխարեն՝ բանալիով աղոթելն ու երեխաների խոսել սկսելը

Իրակա՞ն են արդյոք Գյումրիի եկեղեցիներից մեկում խաչի փոխարեն բանալիով աղոթք կարդալու մասին խոսակցություններն ու այդ արարողակարգի մասին ներկայացվող պատմությունները։

Հայ ծնողների ֆեյսբուքյան էջերից մեկում թեժ քննարկում է։ Հիմքում ծնողներից մեկի հարցն է, թե՝ «ո՞վ գիտի՝ Լենինականի ո՞ր եկեղեցին են տանում չխոսող երեխաներին»։ Սրանով հետաքրքրվող ծնողը լսել է՝ Գյումրիի «Յոթ վերք» եկեղեցում հատուկ արարողակարգով՝ բանալիով աղոթք են անում հատուկ չխոսող երեխաների համար։ Նրա այս հարցի տակ մեկնաբանությունների ու պատասխանների իսկական խառնաշփոթ է, իրարամերժ մոտեցումների բախում։  Արձագանքողներից ոմանք հավատում են ու վստահեցնում, որ դա իրական հիմքեր ունի, ոմանք հեգնում են, ոմանք միմյանց մեղադրում սնոտիապաշտ լինելու մեջ։ Մեջբերեմ մի քանի գրառում։

«Յոթ վերք են տանում առավոտ շուտ, բանալին մտցնում են երեխայի բերանը, պտտում, հետո դրանով եկեղեցու դռները բացում։ Դա մեծերից եկած է, չգիտեմ՝ ճի՞շտ է, թե՞ ուղղակի միֆ։ Լսել եմ՝ շատերին օգնել է»։

«Մենք եղբորս երեխուն տարել ենք առավոտ շուտ, դեռ եկեղեցին չբացված։ Եկեղեցու բանալին բերանի մեջ պտտել են, հետո նոր միայն եկեղեցին են բացել, ու դրանից հետո երեխան սկսել է խոսել։ Չգիտեմ՝ զուգադիպե՞ց, թե՞ հավատով էինք լցված։ 4 տարեկան էր արդեն երեխան էդ ժամանակ ու չէր խոսում»։ Հեռակա քննարկումն այնքան բուռն է, թեմային հավատացողներն ու չհավատացողներն այնպես ակտիվորեն են հիմնավորում իրենց մոտեցումները, որ հարցի պատասխանը որոշում ենք գտնել տեղում՝ Գյումրիի «Յոթ վերք» եկեղեցում, որի հետ եւ կապվում են այս խոսակցությունները։ «Յոթ վերք» եկեղեցու հոգեւոր հովիվ, Տ. Շիրակ ավագ քահանա Առաքելյանին իմ հարցն ամենեւին չի զարմացնում։ Կա նման բան՝ ասում է։ «Առաջին դեպքը չէ։ Արդեն 40 տարի է՝ այստեղ քահանայագործում եմ, 40 տարում հազարավորներ են եկել, եւ ահագին մարդկանց ճանաչում եմ, ծնողների հետ էլ արդեն բարեկամական կապեր, զանգեր եւ այլն, որ երեխան խոսել է արդեն օրեր անց։ Այո, կարող է երեխան չխոսի էլ, որովհետեւ երեխան անմեղ է։   Ուղղակի աղոթք, պարազապես խաչի փոխարեն՝ բանալիով։ «Յոթ վերքի» զորությունը մարմնավորված է բանալու մեջ։ Մենք գալիս ենք եկեղեցի 8։30, իսկ իրենք երեխային պետք է բերեն մինչեւ եկեղեցու բացվելը։ Ավանդույթն էդպիսին է, որ այս աղոթքը, առողջության ավետարանն ընթերցվի, որից հետո միայն բացվի եկեղեցու դուռը։ Որ ինչպես դուռը բացվեց, այնպես էլ երեխայի լեզուն բացվի։ Աղոթքն արվում է դրսում՝ զանգակատան տակ։ Իսկ վերջին աղոթքն արվում է արդեն ներսում՝ սուրբ սեղանի մոտ։ Պարտադիր չէ, որ բանալին երեխայի բերանում պտտեն, դա սիմվոլիկ մոտեցումն է »։

Հանրային ռադիո